ေနရာေဟာင္းေလးကို သတိတရနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း... ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဘေလာ့မိတ္ေဆြအေပါင္းသင္းမ်ားအားလံုးကို ေနရာသစ္သို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါရေစ.. အားလံုးကို အသစ္သစ္ေသာေနရာေလးက ဖိတ္ေခၚလိုက္ေပမယ့္ ဒီေနရာကို အဆင္မေျပရင္ျပန္လာမွာ... ကၽြန္ေတာ္အသစ္ေလးဆီေရာက္ႏိုင္တဲ့ လမ္းေလးကေတာ့... ဒီေနရာေလး... ေပါ့ဗ်ာ... ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လင့္ခ္ထားတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း http://myooonyan.co.cc/ ကိုေျပာင္းေပးပါဦးဗ်ာ...

အေမ.... ဘယ္ျပဳဘူးကံ အေၾကာင္းေတြရယ္နဲ႔
အေမနဲ႔သားစည္းျခား အေ၀းႀကီးခြဲထားရတာလဲ..
အေမ့ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ယိုဖိတ္ခဲ့ရတဲ့မ်က္ေရေတြ
မနည္းလွဘူးအေမရယ္..

တစ္ခါတစ္ခါတစ္ေယာက္တည္းႀကိတ္
တိတ္တိတ္ေလးရယ္ပါ.....

အခါတစ္ရာမကေတာ့ပါဘူး အေမရယ္
ေတြးလိုက္တိုင္း အျမင္ေတြ၀ိုးတ၀ါး
မ်က္ေရေတြ ျခားျခားေနခဲ့တယ္.....

ငယ္စဥ္ကေက်ာင္းျပန္လို႔
အေမ့ကို မေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာင္မွ ၀မ္းနည္းတတ္ခဲ့သူပါ..
ေအာ္..ခုမ်ားေတာ့ျဖင့္ အေမ့ရင္ခြင္မဆိုထား
ေရႊျပည္ေတာ္ေတာင္ စည္းျခားသြားခဲ့ၿပီ...

ေရႊျပည္ေတာ္ ျပန္ဖို႔အေရး ခပ္ေရးေရးေတြးဘယ္မျမင္
ေဆြးတယ္ရင္ တကိုယ္တည္းမို႔
ဘ၀ကၾကမ္း လြမ္းရတာလည္းပင္ပန္းလွပါတယ္..
သားနဲ႔အေမရွင္လွ်က္ ဒီတစ္သက္လံုးမ်ားကြဲေနမလားဟင္
အေမ့ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ေတြ တစ္စစီစု
အေမမ်ားရဲ႕အေ၀းဆံုးသားေတြနဲ႔ ထပ္တူျပဳလို႔
ဆုထူးတစ္ခုေတာင္းတ ၀သုန္ေျမေစာင္းမွ ၾကားေစသား............

အလြမ္းနဲ႔ပန္းပ်ဳိး
က်မ္းကိုးေစာင္ေလာက္ဖြဲ႕ခ်င္ရဲ႕
အမွတ္တရ သ႐ုပ္ျပ ခဏခဏျပန္ျမင္ေနတယ္..
ရင္ထဲမွာ လႈပ္ခတ္သြားဖူးတယ္
အျပင္းစားပဲ.....

ရစ္ခ်က္တာစေကးတြက္ခ်ိန္မရ
ဒုန္းကနဲတက္ ၀ုန္းကနဲက်
အား.... ႏွလံုးသားသရဲစားသြားတယ္.

၀ဲကနဲ တက္လာတဲ့မ်က္၀န္းထဲ
ေခ်ာ္ရည္ေတြ အလိပ္လိုက္
ပါးတစ္၀ိုက္ ျမစ္က်ဳိးအင္းဖြဲ႕
ရင္ထဲထိေတာက္ေလွ်ာက္ေလာင္ကၽြမ္း
ဟား......... အသဲတစ္ျခမ္းမရွိေတာ့ဘူး...

ဟိုက္.. မျဖစ္ေခ်ဘူး..
ရင္ခြင္ကို က်စ္ေနေအာင္ပိုက္
အသဲကိုေသခ်ာထုပ္ပိုး
အေ၀းဆံုးက ၿမိဳ႕႐ိုးတ၀ိုက္
အားစိုက္ကာေျပးဦးမွ

နားထဲမွာၾကားလိုက္တယ္
ေတာင္ပံေတြဖလပ္ဖလပ္
တရွပ္ရွပ္ေျခသံေတြ
လႊားကနဲအေျပး ေ၀ါကနဲအေမွာက္
သူ႕ေရွ႕ေရာက္ ဒူးေထာက္လွ်က္သား..

"ေတာက္" တစ္ခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္းပဲ
ႏႈတ္ျဖားက ပြင့္အံမလာဘူး
ရင္ထဲမွာ ဂလိုင္ေခါက္သြားတယ္..
က်န္ခဲ့တဲ့ တစ္ျခမ္း လန္႔မ်ားကြဲဦးမလား..

တစစ္စစ္နာက်ဥ္လြန္းလို႔
၀ိုးတ၀ါးအထ အိပ္မက္ကလန္႔ႏိုးလာတယ္..
ရင္ဘတ္ကိုပြတ္ၾကည့္ေတာ့
အျပစ္အနာအဆာမရွိ ပကတိအတိုင္းပဲ..
ဟူး... ေတာ္ပါေသးရဲ႕

ရာသီခ်ိန္ေရေတြေဖြး
ေလေျပလည္းေအးလွတယ္.။
ပန္းေမႊးတဲ့၀ါဆို
သေျပေတြေတာင္ ညိဳကုန္ေပါ႔
ေတာင္ဆီကမဲ ၀ဲကနဲတက္လာတဲ့ကိုမိုးညိဳ
ခ်ိန္းဆိုကာ ဟစ္ကာမၾကဴးလိုက္ပါနဲ႔ သည္းလိႈက္လို႔ဖို...

႐ိုးတခြင္ကိုေရစီးရယ္က
ေဒါသူပုန္ထကာ အေျပးလာေသာ့တယ္
ပန္းေရႊမိေက်ာင္းရယ္ခမ်ာမွာေတာ့ လူးလြန္႔ကာ႐ုန္း
ပန္းစံုညီ ယိမ္းကာႏြဲ႕
အလွဖြဲ႔လ၀ါဆို
လြမ္းေတးရယ္ မဆိုအားေသာ္လည္း
ညိဳအနား တိမ္ၾကားမွာ မ်က္ရည္စုတယ္
သဲသဲလုငို.....

ရႊဲရႊဲရယ္စို ခေမာက္အိုတစ္လံုးရယ္နဲ႔
ယာေတာက ေမာင္အျပန္
ေခ်ာင္းေရကလွ်ံ
ီဒီေခ်ာင္းေရ ျပန္မက်ရင္ျဖင့္
ပ်ဳိတို႔ေမာင္ ဒီတစ္ည ခက္ရခ်ည္ေသး....

ေနအညိဳ ေမပ်ဳိမွာေမွ်ာ္ရွာေပါ့..
ကိုလူပ်ဳိေျခေဗြေဖာက္ ဘယ္ေပ်ာက္ေနလဲ
စိုးစိတ္ရဲ႕ပို ႐ိုးထိပ္မွမယ္ထြက္ေမွ်ာ္ေတာ့
ပ်ဳိတို႔ေမာင္ ခေမာက္တလံုးရယ္ႏွင့္ ငုတ္တုတ္ကြဲ႔ေလး..

ပ်ဳိတို႔ေမာင္ ေမ့ကိုျမင္ေတာ့
ေခ်ာင္းအခြင္ ခါးေစာင္းတင္ကူးမယ္ပ
ဟန္ေရးျပဆို..
မလုပ္နဲ႔ ကိုလူပ်ဳိ ေခ်ာင္းေရကဆို
ေခ်ာင္းေရလႊာ ျဖဴျဖဴေဖြး ဟီးလိုက္ခ်ည္ေသး...

ပန္းေမႊးတဲ့လ၀ါဆို
ညအခါတကိုယ္တည္းမို႔
ေခ်ာင္းေရလႊာ တစ္ဘက္ကမ္းမွာ
ပ်ဳိတို႔ေမာင္ရင္မွာႏြမ္း ျမင္လွည့္ခ်င္စမ္း.....

ခဏခဏေႏြလို႔ေျပာတဲ့.........

ေႏြဦးေရာက္ခါ
ေရာ္ရြက္၀ါတို႔
ေျမမွာျပန္႔ေလ်ာ
ရြက္ေႂကြေတာလည္း
လြင့္ေမ်ာေငးေမာရွိဖူး၏.........

ပုလဲသဏၭန္ မိုးစက္မွန္၍
ပင္ယံထက္ဆီ ဖူးပြင့္စီတဲ့
ရာသီခ်ိန္လည္း တစ္ေယာက္တည္းမို႔
ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းရွိဖူး၏......

သဇင္ပြင့္ဖူး ေဆာင္းအကူးမွာ
ေလ႐ူးကသုန္ ႏွင္း၀တ္မႈန္ၾကား
ကိုေရာက္သြားခိုက္ ရင္မွာလိႈက္၍
ငို႐ိႈက္တာလည္း ရွိဖူး၏.......

ရာသီေတြေျပာင္း မိုးလေႏွာင္း၍
ေဆာင္းပဲေနေန ေႏြကိုေရာက္ေရာက္
ေမ.. တစ္ေယာက္သာ ေရာက္မလာ
ထို တဒဂၤ.. အို......ေသာက...

ေမတၱာသြန္းျမွား မယ္ေတာ့အပါးနတ္ထံသြားေအာင္
စြမ္းလြန္းအရွင္အမ်ားျမင္တယ္
တင္းတိမ္ကြယ္ ႏွလံုးငယ္အရာေဟာင္းကို
ေရာင္မဲ့ ကိုယ္ပြားငယ္စူးနဲ႔တြယ္လို႔ အကၽြန္ပဲသိတယ္....
ယွဥ္တြဲႏွစ္ကိုယ္ နန္းရိပ္ခိုလို႔ ေပ်ာ္ခြင့္ (၁၃)ရာသီက
ပုထုစဥ္ႏွမေတြး၀ယ္ တမတ္တာမွ်မရွိဘူးရယ္..

ၾကာခ်ည္အလွပ္ ၾကည့္တခ်က္ရယ္နဲ႔
ဆံုးသတ္တဲ့သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ အသည္းစိုင္ျပတ္ၿပီေပါ့..

အဆိုးငယ္ငိုေတးနဲ႔ ေျခဆြဲလို႔တားမရေအာင္
ခြန္းတံု႔မျပန္ ၿငိမ္သက္စံရင္း
ရာဟုကိုေထြးလို႔ အိပ္ဟန္ေဆာင္ခဲ့ရတယ္...

အႏုငယ္ေရွးအစ ဆုထူးပန္ဘ၀ကတည္းက
ငါးခိုင္ၾကာမွ်ေ၀လို႔ ေပးဆပ္မႈေတြနဲ႔ခ်စ္ရသူပါေမာင္..

သံေယာဇဥ္ အသေခ်ၤ မျမင္ေနေစေတာ့သခင္
ပစၥဳပၸန္ေမတၱာရဲ႕ ငဲ့ကြက္တဲ့ ႏႈတ္ဆက္အနမ္းကို
ခံစားခ်င္စမ္းတယ္..

ခြန္းမသႏိုင္တဲ့ ႐ိုင္းၾကမၼာငင္ အံႀကိတ္ရင္ခြင္
ႏွလံုးတခြင္မွာေတာ့ မ်က္ရည္မိုးေစြမဆံုးတယ္..
တေၾကာသံသယာေမ်ာေဖာ္ ဆႏၵေလာက္ေသာ္မွ်အခြင့္မရသူ
ကႏၲိကကိုေက်ာသပ္လို႔ ေျပာမထြက္တဲ့၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔
အေနာ္မာဟိုဘက္ကမ္းမွာ ႏွလံုးကြဲက်န္ပါေစ
ရဲေသြးယို ေျခလွမ္းနဲ႔ ဖ၀ါးထပ္ခ်ပ္လိုက္ခ်င္တယ္...

တရိပ္ခို သယမ ၻဴလြတ္ေၾကာင္းကို
မခြာအတူေရစုံကမ္းလို႔
ပန္းျခားအၾကင္နာနဲ႔ ပါရမီ၀န္ေတာ္ထမ္းလိုတယ္...
ေဒြးေတာ္အနမ္း အေမာင္တမ္းသလို ေသြးေတာ္ကိုျဖစ္ခံႏိုင္ဘူး
ဆႏၵေတာ္မ်ဳိသိပ္လ်က္နဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး က်န္ခဲ့ရတယ္..

ျဖည့္ဆည္းေနက်အသေခ်ၤ အခြင့္ေသြအဆံုးသတ္မွာ
လြမ္း႐ုပ္မေဖာ္ရဲတဲ့ လင္ပစ္တဲ့နန္းမေတာ္ရယ္ပါ..
ခြင့္မႀကံဳအၿပံဳးနဲ႔ငိုလို႔ လမ္းဆံုးမွာရပ္က်န္ခဲ့ဘူး
ေမာင္ေတာေပ်ာ္သလို နန္းေတာ္ကမယြင္းတူတယ္...

ေရႊျပည္ေတာ္ျမန္း လွမ္းတဲ့အ၀င္ခရီးမွာ
ေမာင့္ရိပ္တိုင္းလို ေမတကိုယ္သာလွ်င္ျဖစ္ခ်င္တယ္...
ေမာင္... အေနကဇာဂါထာက်ဴးေတာ့
အပါးက သာဓုေခၚခြင့္မရတာ တစ္သက္တာမွ်မခ်ိဘူးေမာင္....